داستان Uber و مایکروسرویس

مطالعه داستان‌های بکارگیری متدهای نوین در شرکت‌های بزرگ فناوری می‌تواند ارزشمند و آموزنده باشد. این یکی از داستان‌های خواندنیست که مهندسان شرکت Uber توضیح می‌دهند که چرا و چگونه به سوی معماری مایکروسرویس مهاجرت کرده‌اند. مهندسان اوبر در این مطلب، سبکی از معماری مایکروسرویس را پیش گرفته‌اند که خودشان آن را Domain-Oriented Microservice Architecture نامیده‌اند.

بخشی از این مطلب:

As a result, we adopted a microservice architecture. Ultimately our systems became more flexible, which allowed teams to be more autonomous.

🔘 System reliability. Overall system reliability goes up in a microservice architecture. A single service can go down (and be rolled back) without taking down the whole system.

🔘 Separation of concerns. Architecturally, microservice architectures force you to ask the question “why does this service exist?” more clearly defining the roles of different components.

🔘 Clear Ownership. It becomes much clearer who owned what code. Services are typically owned at the individual, team, or org level enabling faster growth.

🔘 Autonomous execution. Independent deployments + clearer lines of ownership unlock autonomous execution by various product and platform teams.

🔘 Developer Velocity. Teams can deploy their code independently, which enables them to execute at their own pace.

منبع: https://eng.uber.com/microservice-architecture/

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *